Linux’ta lsyncd kullanarak iki dizini senkronize tutma

$ sudo apt install lsyncd

$ sudo dnf install lsyncd

$ sudo pacman -S install git base-devel

$ sudo pacman -S asciidoc cmake lua53-posix

$ git clone https://aur.archlinux.org/lsyncd.git

$ cd lsyncd && makepkg

$ sudo pacman -U lsyncd-2.3.1-9-x86_64.pkg.tar.zst

$ sudo cp /usr/share/doc/lsyncd/examples/lrsync.lua /etc/lsyncd.conf

$ sudo mkdir -p /etc/lsyncd/ && sudo cp /usr/share/doc/lsyncd/examples/lrsync.lua /etc/lscynd.conf.lua

----
-- User configuration file for lsyncd.
--
-- Simple example for default rsync.
--
settings {
▸\statusFile = "/tmp/lsyncd.stat",
▸\statusInterval = 1,
}

sync{
▸\default.rsync,
▸\source="src",
▸\target="trg",
}

Dosyada görebildiğimiz ilk şey, daemon ayarlarını değiştirmek için kullanılan ayarlar fonksiyonunun çağrılmasıdır.  Argüman olarak, konfigürasyon parametreleri ve bunların değerleriyle doldurulmuş bir ilişkisel diziyi alır (argümanın etrafındaki eksik parantez, yalnızca LUA sözdizimsel şekeridir).  Bu durumda, örneğin, durum dosyası yolunun /tmp/lsyncd.stat olarak ayarlandığını görebiliriz (lsyncd bu dosyayı periyodik olarak bir durum kaydı yazmak için kullanır) ve statusInterval, lsyncd’nin durum dosyasına yazılmasından sonraki zaman aralığı, 1 saniyeye ayarlanır.  Mevcut parametrelerin tam listesini resmi belgelerde bulabiliriz.

Ayarlar işlevinden sonra, kaynak ve hedef dizinlerin içeriğini gerçekten senkronize etmek için senkronizasyon bir kez çağrılır.  Bu işlevler aynı zamanda tek argüman olarak bir ilişkisel diziyi alır: kullanmak istediğimiz uygulamanın adını (bu durumda default.rsync) ve kaynak ve hedef dizinlerin yolunu içerir.  /var/www/html dizinini aynı makinedeki /opt/www/html ile senkronize tutmak istediğimizi varsayalım:

sync{
▸\default.rsync,
▸\source="/var/www/html",
▸\target="/opt/www/html",
}

Dizinin kendisi değil, yalnızca kaynak dizinin içeriği senkronize edilecektir.  Ayrıca komutun başarılı olması için hedef dizinin mevcut olması gerekir.  Hedef dizini uzak bir dizinle senkronize tutmak için tek yapmamız gereken, tıpkı rsync’i doğrudan çağırırken yapacağımız gibi, hedef tanımına ana bilgisayar kısmını dahil etmektir.  Örnek olarak, IP 192.168.122.186’ya sahip uzak bir ana bilgisayarda /opt/www/html dizinini hedef olarak kullanmak ve ona “serseri” kullanıcı olarak bağlanmak için şunu yazabiliriz:

sync{
▸\default.rsync,
▸\source="/var/www/html",
▸\target="[email protected]:/opt/www/html",
}

Bunun işe yaraması için bir ssh bağlantısının zaten yapılandırılmış ve yetkilendirilmiş olması gerekir.

rsyncssh uygulaması

default.rsyncssh uygulaması, hareketli dosyaları işleme biçimi açısından default.rsync’ten farklıdır.  İkincisi dosyaları siler ve yeniden iletir, ilki ise onları hedef ana bilgisayarda yerel olarak taşımak için ssh komutlarını kullanır.  Bu uygulamayı kullanırken, uzak ana bilgisayar adını “hedefin” bir parçası olarak dahil etmek yerine, onu özel bir parametre aracılığıyla aktarırız: “ana bilgisayar”.

Bu uygulamaya temel olarak /usr/share/doc/lsyncd/examples/lrsyncssh.lua dosyasını kullanabiliriz.  İşte içeriği:

----
-- User configuration file for lsyncd.
--
-- Simple example for default rsync, but executing moves through on the target.
--
sync{default.rsyncssh, source="src", host="localhost", targetdir="dst/"}

Önceki örnekte gördüğümüz iki dizini bu uygulamayı kullanarak senkronize etmek için şunu yazacağız:

----
-- User configuration file for lsyncd.
--
-- Simple example for default rsync, but executing moves through on the target.
--
sync{
▸\default.rsyncssh, 
▸\source="/var/www/html", 
▸\host="[email protected]", 
▸\targetdir="/opt/www/html/"
▸\}

Rsync ve ssh seçeneklerini aktarma

Hem default.rsync hem de default.rsyncssh uygulamalarını kullanırken, “rsync” parametresi aracılığıyla ek rsync seçenekleri belirlemek mümkündür.  Örneğin, rsync ikili dosyası için alternatif bir yol belirleyebilir, rsync’i arşiv modunda çalıştırabilir (sanki -a seçeneğini kullanıyormuş gibi) ve şunu yazarak, bir dosyanın dışında tutulacak dosyaların listesini okumasını sağlayabiliriz:

sync{
▸\default.rsync,
▸\source="/var/www/html",
▸\target="[email protected]:/opt/www/html",
▸\rsync={
▸\▸\binary="/usr/local/bin/restic"
▸\▸\archive=true,
▸\▸\excludeFrom=/etc/rsync_excludes.txt
▸\}
}

default.rsyncssh uygulamasını kullanırken, “ssh” parametresini kullanarak SSH seçeneklerini iletmek de mümkündür.  “rsync” ise değer olarak ilişkisel bir dizi alır.  Örnek olarak bunu kullanarak ssh bağlantısı için alternatif bir port belirleyebiliriz:

sync{
▸\default.rsyncssh,
▸\source="/var/www/html",·
▸\host="[email protected]",·
▸\targetdir="/opt/www/html",
▸\ssh={
▸\▸\port=15400
▸\}
}

lsyncd hizmetini başlatma ve etkinleştirme

Linux dağıtımlarının büyük çoğunluğu başlangıç ​​sistemi olarak systemd’yi benimsediğinden, lsyncd hizmetini başlatmak ve önyükleme sırasında etkinleştirmek için aşağıdaki komutu kullanabiliriz:

$ sudo systemctl enable --now lsyncd.service

Sonuç

Bu eğitimde, lsyncd’nin en çok kullanılan Linux dağıtımlarından bazılarına nasıl kurulacağını ve iki yerel veya uzak dizin ağacını senkronize tutmak için nasıl kullanılacağını öğrendik.  lsyncd’nin yalnızca tek yönde çalıştığını ve kaynak dizinin içeriğini hedefle senkronize ettiğini unutmayın.  Çift yönlü senkronizasyon mümkün değildir.

Hüseyin GÜÇ

Kariyerime 26 yıl önce başladım. Windows ve Linux sistemlerinin kurulumu, yapılandırılması, yönetimi ve bakımı dahil olmak üzere birden fazla sistem üzerinde uzmanlaştım.
Açık kaynak dünyasındaki en son gelişmelerden haberdar olmaktan ve Linux hakkındaki en son araçları, özellikleri ve hizmetleri denemekten hoşlanıyorum.
Son 6 yıldır  sistem ve ağ yöneticisi olarak görev yapıyorum ayrıca Pardus Dönüşüm Projesini yönetiyorum ve Pardus İşletim Sisteminin yaygınlaşması adına uğraş gösteriyorum.
Boş zamanlarımda açık kaynaklı uygulamaların Türkçe çevirisine katılıyorum ve The Document Foundation üyesiyim.